ระบำดาวดึงส์ หรือรำอวยพรดาวดึงค์
รำอวยพรดาวดึงค์ เป็นการแสดงมาตรฐานที่เป็นฉบับไทยอีกชุดหนึ่ง
ซึ่งสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์ได้ทรงนิพนธ์บทร้องขี้น
ใช้ประกอบการแสดงในบทละครดึกดำบรรพ์ เรื่องสังข์ทอง ตอนที่ ๒
ตอนตีคลี ฉากดาวดึงส์ ในฉากนี้มีพระอินทร์กับพระมเหสีประทับอยู่
บนแท่น พระวิศนุกรรม และพระมาตุลี นั่งอยู่ชั้นลดสองข้าง
พวกคนธรรพ์ประจำเครื่องดนตรีอยู่ด้านหน้า เหล่าเทวดานางฟ้า
เข้านั่งเฝ้าสองข้าง เริ่มเปิดฉากเหล่าเทวดานางฟ้าก็จับระบำถวาย
การแสดงเรื่องนี้จัดแสดงที่โรงละครดึกดำบรรพ์ ริมถนนอัษฎางค์ (วังบ้านหม้อ)
ปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕
แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เนื้อร้องของระบำพรรณนาถึงความงดงาม
ความโอฬารของสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ และความมโหฬาร
ตระการตาในทิพย์สมบัติของพระอินทร์ ตลอดจนความงดงาม
ของเหล่าเทวดานางฟ้าในสรวงสวรรค์ หม่อมเข็ม กุญชร ณ อยุธยา
(หม่อมเจ้าในพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์) เป็นผู้ควบคุมฝึกหัดคิดท่ารำ
ต่อมาการแสดงชุด รำอวยพรดาวดึงค์ นี้ได้นำมาจัดเป็นชุดเอกเทศ
จึงนำออกด้วยเพลงเหาะ และรำตามเนื้อร้องในเพลงตะเขิ่ง,
เจ้าเซ็น แล้วจบท้ายด้วยเพลงรัว นับเป็นรำอวยพรชุดหนึ่งที่ได้ปรับปรุงทางดนตรี
และทางรำให้ได้กะทัดรัด จนเป็นนาฏศิลป์ไทยชุดหนึ่งที่ได้ยึดถือเป็นแบบ
รำอวยพร แสดงความรื่นเริงบันเทิงใจ ซึ่งศิลปินได้อนุรักษ์ไว้เป็นแบบแผน
สืบต่อมาจนถึงทุกวันนี้

No comments:
Post a Comment